Öyle içimdesin ki.

**yeradmin** · 03-14-2010, 12:01 AM

Öyle içimdesin ki.

Yanağımda dolaşan rüzgardan daha gerçek dokunuşların.

Küçük, ürkek, kesik dokunuşlarınla, belki de her zamankinden

daha yanımdasın.

Yani öylesine, o kadar bensin ki. Ah nasıl anlatsam

Boşuna bu çabalarım, doğru kelimeleri aramalarım.

Ne kitaplar yazıyor, ne de sözlüklerde karşılığı var.

Yalnızca hissediyor insan, yaşıyor.

Kelimeler eksik, kelimeler yaralı. Kelimeler cılız.

Taşımıyor, anlatmıyor, tanımlamıyor bu duyguyu. Ben de.

Çok başka bir şey.

Sevginin ortasında, derin acılar hisseder mi insan?

Aydınlık gülümsemelerin içine, hüznü yerleştirir mi durup dururken?

Gözlerine buğu, diline sitem, yüreğine burukluk,

çöreklenir kalır mı asırlarca?

Gelmeyeceğini bildiği mektup için, posta kutusunu

hep aynı heyecanla açar mı? Dedim ya, başka bir şey bu.

Ne kadar yalnızsam, o kadar seninleyim şu günlerde.

Belki de en başta, tutup seni en derinlere

koydum diye oldu bunlar.

Kimseler ulaşmasın diye, kimselerin bilmediği,

bulamayacağı yollara götürdüm seni.

En derinlerde tuttum. Bana sakladım. Derine, hep daha derine

Seni yapayalnız, bir tek bana bıraktım.

Paylaşamadım yanlış yaptım.

Sana ulaşan yolları kaybettim diye bütün bu şaşkınlıklar.

Kendimi oradan oraya vurmam.

Sağımda, solumda, ne zaman dikildiğini bilmediğim

duvarlara çarpmam, hiç görmediğim çukurlarla boğuşmam.

Denizlerin, gürültüyle gelip vurduğu dehlizlerin,

acılı duvarları gibiyim.

Duvarlarım yosunlu, duvarlarım kaygan, duvarlarımdan

hiç tükenmeyen sular sızıyor.

Tutunamıyorum. Renklerim, gün içinde değişiyor.

Soluyorum, soğuyorum.

Güneş ulaşmıyor içerilerime.

Küfleniyorum, yaşlanıyorum.

Yalnızlıklar peşimde.

Dokunduğum her ıslak duvardan, pis kokulu bir

yalnızlık bulaşıyor üstüme.

Biliyorum, bütün bunlar, hep benim suçum.

Seni sakladığım yere ulaşamaz oldum.

Yollar, gitgide uzadı ve karıştı.

Ümidimi ısıtacak, parlatacak, kımıldatacak bir

şeylere ihtiyacım var.

Ah onun ne olduğunu biliyorum.

Sonu sana geliyor her cümlenin.

Her şeyin başında içinde ve sonundasın.

Bu değişmiyor.

Öyle içimdesin ki.

Birden aklıma geldi, tuttum sana bir mektup yazdım dün.

Çok mutluydum.

Gün içinde neler yaptığımı, nelere kızıp, nelerle

mutlu olduğumu, tek tek anlattım.

Mevsimlerin ve insanların nasıl karışık ve beklenmedik

olduklarını yazdım.

“Yine zamansız yağmurlar” dedim, “Daha önce, hiç bu

kadar zayıf değildi güneş ışınları” dedim,

“Gerçekten buradaki şarkıları hiç öğrenmeyecek,

bilmeyecek, söylemeyecek misin?” dedim.

Çok uzun bir mektup oldu. Başından sonuna kadar okudum.

Neler yazmışım diye merakımdan.

Sonra çekmecemden bir zarf çıkarıp, adını yazdım.

Büyük harflerle, yalnızca adını.

Adresini bilsem gönderir miydim, bilmiyorum.

Mektup cebimde.

Cebim yüreğime yakın.

Yüreğim sende.

Sen yüreğime yakın.

Öyleyse mektup sende.

Bu kadar içimsin işte

Bu kadar.. <div>
__________________________________________________ ____
Seni ölümüne kadar seviyorum intizarim hayatimdan cok seviyorum ama sen bunu anlamak istemiyorsun Ve beni her gecen gün biraz daha kahrediyorsunama ben yemin ettim allaha senden baskasini sevmiyecegim diyeVe ben sözümü tutarimÖlüme kadar seni beklerimVe belkide ölümden sorada gökyüzünde yolunu gözerimBen birtek seni sevdim ve bu hep böyle kalacak ant icerim

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal gösterime geğ Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde

03-14-2010, 12:01 AM	#1 (permalink)
yeradmin	Öyle içimdesin ki. Öyle içimdesin ki. Yanağımda dolaşan rüzgardan daha gerçek dokunuşların. Küçük, ürkek, kesik dokunuşlarınla, belki de her zamankinden daha yanımdasın. Yani öylesine, o kadar bensin ki. Ah nasıl anlatsam Boşuna bu çabalarım, doğru kelimeleri aramalarım. Ne kitaplar yazıyor, ne de sözlüklerde karşılığı var. Yalnızca hissediyor insan, yaşıyor. Kelimeler eksik, kelimeler yaralı. Kelimeler cılız. Taşımıyor, anlatmıyor, tanımlamıyor bu duyguyu. Ben de. Çok başka bir şey. Sevginin ortasında, derin acılar hisseder mi insan? Aydınlık gülümsemelerin içine, hüznü yerleştirir mi durup dururken? Gözlerine buğu, diline sitem, yüreğine burukluk, çöreklenir kalır mı asırlarca? Gelmeyeceğini bildiği mektup için, posta kutusunu hep aynı heyecanla açar mı? Dedim ya, başka bir şey bu. Ne kadar yalnızsam, o kadar seninleyim şu günlerde. Belki de en başta, tutup seni en derinlere koydum diye oldu bunlar. Kimseler ulaşmasın diye, kimselerin bilmediği, bulamayacağı yollara götürdüm seni. En derinlerde tuttum. Bana sakladım. Derine, hep daha derine Seni yapayalnız, bir tek bana bıraktım. Paylaşamadım yanlış yaptım. Sana ulaşan yolları kaybettim diye bütün bu şaşkınlıklar. Kendimi oradan oraya vurmam. Sağımda, solumda, ne zaman dikildiğini bilmediğim duvarlara çarpmam, hiç görmediğim çukurlarla boğuşmam. Denizlerin, gürültüyle gelip vurduğu dehlizlerin, acılı duvarları gibiyim. Duvarlarım yosunlu, duvarlarım kaygan, duvarlarımdan hiç tükenmeyen sular sızıyor. Tutunamıyorum. Renklerim, gün içinde değişiyor. Soluyorum, soğuyorum. Güneş ulaşmıyor içerilerime. Küfleniyorum, yaşlanıyorum. Yalnızlıklar peşimde. Dokunduğum her ıslak duvardan, pis kokulu bir yalnızlık bulaşıyor üstüme. Biliyorum, bütün bunlar, hep benim suçum. Seni sakladığım yere ulaşamaz oldum. Yollar, gitgide uzadı ve karıştı. Ümidimi ısıtacak, parlatacak, kımıldatacak bir şeylere ihtiyacım var. Ah onun ne olduğunu biliyorum. Sonu sana geliyor her cümlenin. Her şeyin başında içinde ve sonundasın. Bu değişmiyor. Öyle içimdesin ki. Birden aklıma geldi, tuttum sana bir mektup yazdım dün. Çok mutluydum. Gün içinde neler yaptığımı, nelere kızıp, nelerle mutlu olduğumu, tek tek anlattım. Mevsimlerin ve insanların nasıl karışık ve beklenmedik olduklarını yazdım. “Yine zamansız yağmurlar” dedim, “Daha önce, hiç bu kadar zayıf değildi güneş ışınları” dedim, “Gerçekten buradaki şarkıları hiç öğrenmeyecek, bilmeyecek, söylemeyecek misin?” dedim. Çok uzun bir mektup oldu. Başından sonuna kadar okudum. Neler yazmışım diye merakımdan. Sonra çekmecemden bir zarf çıkarıp, adını yazdım. Büyük harflerle, yalnızca adını. Adresini bilsem gönderir miydim, bilmiyorum. Mektup cebimde. Cebim yüreğime yakın. Yüreğim sende. Sen yüreğime yakın. Öyleyse mektup sende. Bu kadar içimsin işte Bu kadar.. <div> __________________________________________________ ____ Seni ölümüne kadar seviyorum intizarim hayatimdan cok seviyorum ama sen bunu anlamak istemiyorsun Ve beni her gecen gün biraz daha kahrediyorsunama ben yemin ettim allaha senden baskasini sevmiyecegim diyeVe ben sözümü tutarimÖlüme kadar seni beklerimVe belkide ölümden sorada gökyüzünde yolunu gözerimBen birtek seni sevdim ve bu hep böyle kalacak ant icerim